Poznań, miasto o bogatej przeszłości historycznej i kulturalnej, jest domem dla jednego z najbardziej znanych zabytków – Starego Browaru, informuje portal poznan1.one. Ta wyjątkowa instytucja, którą co roku odwiedza prawie 10 milionów osób, w organiczny sposób łączy zakupy i sztukę.
Browar Huggera: początek XIX wieku
W XIX wieku po całej Europie rozprzestrzeniły się browary i Poznań nie był wyjątkiem w piwnym szaleństwie. Ambrosius Hugger, piwowar z Wirtembergii, wraz z dwoma synami przybył do Poznania w 1844 roku. Początkowo Hugger otworzył mały browar przy ulicy Wronieckiej 15, a następnie większy przy ulicy św. Wojciecha 29. W tym samym czasie jego synowie zakupili ziemię na obrzeżach miasta i rozpoczęli budowę browaru. Realizacja tego ambitnego projektu zajęła prawie dwie dekady, w wyniku czego powstał w pełni wyposażony obiekt z magazynami, liniami produkcyjnymi, lodownią, mieszkaniami dla pracowników, a nawet garażem dla samochodów. Browar Huggera znajdował się w tym samym miejscu, w którym dziś znajduje się atrium Starego Browaru.
W latach dwudziestych XX wieku Huggerowie sprzedali browar Romanowi Mayowi, chemikowi i jednemu z najbogatszych ludzi w ówczesnej Polsce. W 1937 roku, z powodu trudności finansowych, browar zawarł sześcioletnią umowę dzierżawy z Poznańskim Towarzystwem Restauratorów. II wojna światowa doprowadziła do nacjonalizacji browaru i przekształcenia go w schron w 1944 roku. Po wojnie rozległe zniszczenia zostały naprawione, a od 1946 r. wznowiono produkcję piwa.
Centralna lokalizacja browaru stwarzała jednak pewne problemy, zwłaszcza ze względu na sąsiadujący z nim Hotel Poznański. Dlatego też pod koniec lat 70. produkcja została przeniesiona na Franowo, gdzie browar kontynuował historię Browaru Huggera. To właśnie w tym czasie zadebiutowało piwo Lech, które pojawiło się na półkach sklepowych w 1982 roku.
Narodziny centrum handlowo-artystyczno-biznesowego Stary Browar
Budynki dawnego Browaru Huggera przy ulicy Polowej popadły w ruinę i stały się niebezpiecznym schronieniem dla bezdomnych. Zrujnowanym obiektem zainteresowała się Grażyna Kulczyk, która początkowo podnajmowała część pomieszczeń na spektakle teatralne i koncerty. Później firma Kulczyk, Fortis, kupiła cały teren. Początkowo jej wizją było stworzenie galerii sztuki, jednak względy praktyczne skłoniły ją do połączenia sztuki z biznesem, w wyniku czego powstało centrum handlowe.
Kamień węgielny położono w 2002 roku, a pierwsze skrzydło Starego Browaru otwarto 5 listopada 2003 roku. Rozbudowa była kontynuowana 11 marca 2007 roku, kiedy to otwarto kolejną część, oferującą ponad 65 000 metrów kwadratowych powierzchni, mieszczącą sklepy, biura i kino Multikino. Zbudowano również parking na 1200 miejsc. Urokliwy dziedziniec łączy obie części Starego Browaru. Ostatnim dodatkiem był hotel, który przyjął gości w 2012 roku, ale w kwietniu 2020 roku został zamknięty z powodu trudności finansowych.
W 2015 roku Grażyna Kulczyk sprzedała Stary Browar za około 290 milionów euro firmie Deutsche Asset & Wealth Management, zapewniając, że dziedzictwo tego miejsca jako centrum kultury, sztuki i biznesu będzie kontynuowane.
Nagrody i wyróżnienia: ikony architektury
Stary Browar otrzymał wiele prestiżowych nagród i wyróżnień, w tym tytuł najlepszego centrum handlowego w Europie i na świecie. Otrzymał również europejskie uznanie za swoje wysiłki na rzecz ekspansji. Unikalne połączenie historii przemysłu i innowacyjnej architektury Starego Browaru zapewniło mu miejsce wśród „Ikon Architektury po 1989 roku”, celebrując jego trwały wpływ na miasto i nie tylko.
Stary Browar to nie tylko centrum handlowe, to żywe świadectwo piwowarskiego dziedzictwa Poznania. Podczas zwiedzania labiryntowych korytarzy można natknąć się na relikty z czasów produkcji piwa: ceramiczne pokrywy, fragmenty wyposażenia i tabliczki, z których każda opowiada własną historię.