Uczelnia nosząca imię utalentowanego przedstawiciela polskiego romantyzmu, poety Adama Mickiewicza, była niegdyś jednym z najbardziej prestiżowych uniwersytetów w Poznaniu. Oficjalny rok jego założenia to 1919, choć jego historia sięga XVI wieku.
Kampus tej uczelni zajmował powierzchnię ponad 100 hektarów. Tytuł licencjata można było uzyskać nie tylko w języku polskim, ale także angielskim i niemieckim. Dodatkowo zajęcia prowadzone były w esperanto, sztucznym języku służącym do komunikacji międzynarodowej. Więcej o historii jednej z najsłynniejszych poznańskich uczelni, edukacyjnej wizytówce miasta, przeczytasz na stronie poznan1.one.
Akademia Lubrańska z XVI wieku
Choć Uniwersytet im. Adama Mickiewicza pojawił się na mapie Poznania w XX wieku, jego prehistoria sięga znacznie wcześniej, do roku 1519. To właśnie wtedy powstała Akademia Lubrańskiego (zwana czasem Kolegium Lubrańskiego). Ta instytucja edukacyjna pojawiła się dzięki staraniom biskupa poznańskiego Jana Lubrańskiego. W 1518 roku otrzymał on przywilej założenia akademii od ówczesnego króla Zygmunta Starego.
Akademia nie mogła jednak nadawać stopni naukowych. W tym czasie tylko Akademia Krakowska (współczesny Uniwersytet Jagielloński jest najstarszym w Polsce) miała takie prawo.
Akademia Lubrańska przetrwała do 1780 roku i została zamknięta w wyniku reformy oświaty. Pomimo jej zamknięcia, pomysł biskupa Lubrańskiego położył podwaliny pod powstanie prestiżowego uniwersytetu w Poznaniu. Jednakże miało to nastąpić później.
Próby odrodzenia akademii w okresie panowania pruskiego
Jak wiadomo, po trzech rozbiorach Rzeczypospolitej Obojga Narodów Wielkopolska wraz z Poznaniem znalazła się w granicach Królestwa Prus. W tym okresie próby wznowienia studiów akademickich w mieście przez poznaniaków spełzły na niczym. Władze pruskie obawiały się powstania w mieście silnego ośrodka polskości.
Jednak 4 listopada 1903 r. mieszkańcy Poznania zostali zaskoczeni wiadomością, że król pruski i cesarz niemiecki zakładają w mieście Akademię Królewską. Ta instytucja edukacyjna miała jednak na celu prowadzenie polityki germanizacyjnej i wzmocnienie niemieckiej obecności w województwie poznańskim. Akademia posiadała trzy wydziały: ekonomii i prawa, historii i filologii oraz nauk przyrodniczych.
Studentami uczelni byli głównie Niemcy mieszkający w Poznaniu i województwie poznańskim, a także zniemczeni Żydzi. Studiowało tu niewielu Polaków. Polskie środowiska zajęły opozycyjne stanowisko wobec nowo utworzonej instytucji edukacyjnej.
Akademia Królewska przestała istnieć w 1919 r. po polskim zwycięstwie w Powstaniu Wielkopolskim.
Polski uniwersytet w okresie II Rzeczypospolitej
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, znany poznaniakom i mieszkańcom innych polskich miast, został założony 4 kwietnia 1919 roku dzięki staraniom członków Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Pierwsza nazwa, która pojawiła się w oficjalnych dokumentach brzmiała: Uniwersytet Polski w Poznaniu. Później instytucja stała się znana jako Uniwersytet Piastowski.
Pierwszym rektorem uczelni został jej „ojciec założyciel”, znany ginekolog i działacz społeczny Heliodor Święcicki. Był on wybierany na to stanowisko sześć razy z rzędu.
Pierwszym wydziałem uczelni był Wydział Filozoficzny. Następnie powstał Wydział Prawa, a później Wydział Lekarski.
W kwietniu 1920 roku Uniwersytet Piastowski został przemianowany na Uniwersytet Poznański. W latach 20. do uniwersytetu dodano następujące wydziały: Prawa i Ekonomii, Rolnictwa i Leśnictwa, a Wydział Filozoficzny przekształcono w Wydział Nauk Przyrodniczych i Humanistycznych.
Tajna działalność podczas II wojny światowej
W czasie II wojny światowej Uniwersytet Poznański stanął przed prawdziwym wyzwaniem. Niemcy, którzy okupowali Poznań, zamknęli uniwersytet, a natomiast otworzyli Uniwersytet Rzeszy. Rozpoczął on swoją działalność w dniu urodzin nazistowskiego dyktatora Adolfa Hitlera, 20 kwietnia. Studiowali tu wyłącznie Niemcy.
Jednak ta instytucja edukacyjna okupantów nie miała żadnego związku z Uniwersytetem Poznańskim. W czasie okupacji hitlerowskiej profesorowie Uniwersytetu Poznańskiego założyli tajny Uniwersytet Ziem Zachodnich. Funkcjonował on w Warszawie. Instytucja była tak tajna, że wykładowcy pracowali tu pod pseudonimami, nie podając swoich prawdziwych nazwisk. Studentami Uniwersytetu Ziem Zachodnich byli studenci, którzy uciekli z Wielkopolski, Pomorza i Śląska.
Tę tajną uczelnię ukończyło ponad 2000 studentów.
W drugiej połowie XX i na początku XXI wieku
Uniwersytet Poznański wznowił działalność w kwietniu 1945 roku. W pierwszych latach powojennych instytucja przeszła pewne zmiany. W styczniu 1950 r. na bazie Wydziału Lekarskiego i Wydziału Farmaceutycznego utworzono Akademię Medyczną im. Karola Marcinkowskiego.
Na bazie Wydziału Rolniczego, Ogrodniczego i Leśnego utworzono Wyższą Szkołę Rolniczą.
Pod koniec 1955 r. Uniwersytetowi Poznańskiemu nadano imię jednego z najwybitniejszych polskich wieszczów romantycznych, Adama Mickiewicza.
Ponadto w drugiej połowie XX wieku uniwersytet dodał nowe wydziały, w tym matematykę, fizykę i chemię, historię i nauki społeczne, polską filologię klasyczną i inne.
Na początku XXI wieku uniwersytet był słusznie uważany za jedną z najbardziej prestiżowych uczelni publicznych nie tylko w Poznaniu, ale w całej Polsce. Kampus wraz z kampusami i akademikami zajmował powierzchnię około 100 hektarów. Głównym wektorem uczelni były nauki społeczne i humanistyczne, a także te związane ze sztuką.
Studia licencjackie były dostępne w języku polskim, angielskim i niemieckim. Studia magisterskie były dostępne w języku polskim, angielskim i duńskim. Edukacja na uniwersytecie prowadzona była również w języku esperanto.
Uczelnia dysponowała salami wykładowymi, salą sportową i gimnastyczną, halami do siatkówki i koszykówki, basenem, kilkoma kawiarniami studenckimi, studiem nagrań i studiem telewizyjnym.
Aby studiować wymarzony zawód na UAM, do Poznania przyjeżdżały tysiące kandydatów z Polski i innych krajów.